یادگاری های رنگی سنگرِِ خیابان

هر شب در قرار شبانه میدان ساعت تبریز مقواهای پلاستیکی رنگی با دستخط‌ زیبا جلوه‌گری می‌کند. برای یادگاری از شب‌هایی که برای حفظ ایران سنگر خیابان را انتخاب کرده‌ایم.

معصومه درخشان: تمام تجهیزاتشان یک میز و صندلی، دو عدد ماژیک و چند عدد مقوای پلاستیکی است و دو نفر خطاط و خوشنویس که با دلشان آمده‌اند در قرار شبانه میدان ساعت تبریز از وطن بگویند و بسرایند.

حواسم به کاری که می‌کنند نبود، حرف‌های دو پسر نوجوان که کنار میز ایستاده و می‌گفتند “شعار منم بنویس” مرا متوجه کار آنها کرد.

از پسر نوجوان می‌پرسم اینجا چه می‌کنید؟ یکی از آنها مقوای پلاستیکی دستش را بالا گرفته و باحالت خاصی از غرور می‌گوید: اینجا شعارهایی که مردم‌دوست دارند به این خوشنویس‌ها می‌گویند و آنها هم با دستخط زیبایشان می‌نویسند.منم اومدم بگم شعار منم بنویسند.

خُب شعارت چی بود: خیابان از ما، تلاویو از شما.

قرار شبانه مردم تبربز در میدان ساعت خانوادگی است. دختران و پسران نوجوان دست در دست پدران و مادران می‌آیند تا نسل مقاومت در دل همین کوچه‌ها و خیابان‌ها بزرگ شوند.

در کنار موکب‌های بزرگی که در چهار ضلع میدان ساعت برپا شده این میز و صندلی حال و هوای خاصی دارد.

خانم و آقای خطاط که شعارهای مردم را می‌نویسند پای ثابت تجمع‌های شبانه‌اند و هر شب با شروع قرار شبانه مردم، پای کار هستند با هنرشان، با دلشان و با عشقی که به وطن دارند.

آقای خطاط علی بخشی‌زاده نام دارد، سرش پایین است با ماژیک آبی جمله‌ای می‌نویسد منتظر می‌مانم تمام شود.

سرش را که بالا می‌گیرد به پسر نوجوان که کنار میز ایستاده می‌گوید بفرما اینم شعار شما ببین چطور شد؟ پسر تشکر کرده و آن نوشته را بالا می‌گیرد.

می پرسم چه‌عجب اینجا خوشنویسی می کنید؟ لبخند زده و می‌گوید: دیدم اینجا چند نفر از خوشنویس‌ها نشسته و شعارهای مردم را خوشنویسی می‌کنند. من هم باهنر خوشنویسی آشنا هستم گفتم در این طرح شرکت کنم.

او ادامه می‌دهد: ۴۰ شب است مردم در خیابان‌های اصلی شهر هستند. هر فرد هرکاری از دستش میاد انجام می‌دهد.

یکی مداحی می‌کند، یکی در موکب است، آن یکی با هنرش در کنار مردم بوده، شهروند دیگری با کودکان و نوجوانان کار می‌کند. همه پای‌کار کشور هستند.

کمی جلوتر می‌روم پسر نوجوانی با موشک فتاحی که خودش درست کرده به تجمع شبانه آمده. در یک‌دستش پلاکارد زردرنگ و در دست دیگرش موشک فتاح را به دست گرفته. جلوی دوربین ما لبخند می زند.

موشک فتاح را با پرچم خوش‌رنگ ایران مزبن کرده و پرچم دیگری را به پیشانی بسته و به سردار سید مجید موسوی و همه رزمندگان هوافضای سپاه و ارتش خداقوت می‌گوید.

از بانیان طرح می‌پرسم و متوجه می‌شوم خانم نازی یکی از بانوان فعال فرهنگی تبریز به همراه یکی دیگر از دوستان به‌صورت دلی و خودجوش به صحنه آمده‌اند. آنها به کمک دوستان خطاط و خوشنویس شعارهایی که مردم خودشان پیشنهاد می‌دهند را می‌نویسند و در تجمع شبانه خیابانی به همراه دارند. مردم با شعارهایی که درخواست می‌کنند در واقع مطالبات خود را بر زبان می‌آورند.

طرح این بانوان فرهنگی کاملاً مردمی بوده و نشانگر عشق و علاقه آنها به مردم شهری است که همه‌جوره پای‌کار کشورمان هستند.آنها خودجوش برای این کار فرهنگی آستین همت را بالا زده‌اند تا به همه ثابت کنند اگر عشق به کارکردن باشد می‌توان با امکانات خیلی کم‌کارهای بزرگی کرد. کاری که می‌توان خلاء فرهنگی مجموعه‌های بزرگ را پر کرد.

آنها با حضور در جبهه فرهنگی قرار شبانه قدرت حضور مردم را به تصویر می‌کشند.

حالا هر شب در میان تجمع‌کنندگان میدان ساعت تبریز مقوای پلاستیکی زرد و سفید با دستخط‌های زیبا جلوه‌گری می‌کند. طرحی ساده اما شیک و ماندگار از شب‌هایی که برای حفظ ایران سنگر خیابان را انتخاب کرده‌ایم.

#جنگ_رمضان

#سنگر_خیابان

#دشمن_آمریکایی_صهیونیستی