روابط‌عمومی یا حیات‌خلوت رسانه‌های خاص؟ وقتی مدیران دولتی باج خبری می‌دهند

🖋️ شاهین محمودی :

در سال‌هایی که رسانه باید چشم بیدار جامعه باشد، برخی روابط‌عمومی‌های ادارات و سازمان‌های دولتی در تبریز، رسانه را نه شریک شفافیت بلکه ابزار معامله و بده‌بستان می‌بینند. امروز دیگر بر کسی پوشیده نیست که در برخی دستگاه‌ها، شرطِ آرامش مدیریتی، استخدام یا به‌کارگیری حداقل یک خبرنگار از یک رسانه خاص در بدنه روابط‌عمومی است؛ رسانه‌ای که گویی از استاندار تا مدیرکل، خود را وام‌دار و بدهکار آن می‌دانند و سایر رسانه‌ها باید ذیل اراده و خطوط قرمز همان جریان نفس بکشند.

این وضعیت، نه‌تنها مصداق آشکار تبعیض رسانه‌ای و رانت اطلاعاتی است، بلکه شائبه تضاد منافع، سوءاستفاده از جایگاه اداری و اخلال در عدالت رسانه‌ای را نیز به‌دنبال دارد. وقتی خبرنگار، هم‌زمان در قامت مطالبه‌گر و کارمند همان دستگاه ظاهر می‌شود، دیگر نمی‌توان از استقلال رسانه، نقد منصفانه و گردش آزاد اطلاعات سخن گفت.

خطر بزرگ‌تر اما جایی است که مدیران دولتی، از بیم تخریب و هجمه، به جای پاسخگویی حرفه‌ای به افکار عمومی، تن به این باج رسانه‌ای می‌دهند. نتیجه چنین چرخه معیوبی، چیزی جز بی‌اعتمادی گسترده در میان رسانه‌های مستقل، تضعیف رقابت سالم خبری و شکل‌گیری یک انحصار رسانه‌ای خطرناک نیست؛ انحصاری که هر روز فاصله دولت با بدنه واقعی رسانه‌های استان را بیشتر می‌کند.

وقت آن رسیده نهادهای نظارتی، استانداری و دستگاه‌های مسئول، شفاف و صریح درباره نحوه جذب نیرو در روابط‌عمومی‌ها، قراردادهای رسانه‌ای و نسبت برخی رسانه‌ها با مدیران دولتی پاسخ دهند؛ چراکه رسانه، اگر از جایگاه نظارت عمومی به اتاق سهم‌خواهی سیاسی و اقتصادی سقوط کند، دیگر نه صدای مردم، بلکه بلندگوی قدرت خواهد بود؟