دعوت به آشوب؛ نسخه‌ای برای تضعیف کشور، نه دفاع از انقلاب

شاهین محمودی سردبیر:

این روزها برخی جریان‌های سیاسی که خود را انحصارگر ارزش‌ها و مدعی پاسداری از آرمان‌های انقلاب معرفی می‌کنند، بار دیگر نسخه‌ای خطرناک برای کشور پیچیده‌اند؛ نسخه‌ای که خروجی آن نه مطالبه‌گری قانونی، بلکه التهاب‌آفرینی، دوقطبی‌سازی و فراهم کردن بستر سوءاستفاده دشمنان ملت ایران است.

پرسش روشن و صریح اینجاست؛ آیا واقعاً عده‌ای قصد دارند مردم را به شورش خیابانی، تحصن‌های تنش‌آفرین و تقابل با نهادهای رسمی و قانونی جمهوری اسلامی دعوت کنند؟ آیا این افراد متوجه پیامدهای سیاسی، امنیتی و اجتماعی رفتارهای خود هستند یا آگاهانه در مسیری گام برمی‌دارند که رسانه‌های ضدایرانی، اتاق‌های عملیات روانی و شبکه‌های برانداز سال‌ها برای تحقق آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند؟

نگاهی گذرا به رسانه‌های معاند کافی است تا مشخص شود هرگونه فراخوان برای تجمعات هیجانی، رفتارهای ساختارشکنانه و تهدید نهادهای قانونی کشور چگونه به تیتر اول آنان تبدیل می‌شود. سؤال اینجاست که چرا برخی افراد و جریان‌ها حاضرند خواسته یا ناخواسته خوراک تبلیغاتی دشمنان ملت ایران را تأمین کنند؟

اختلاف‌نظر درباره سیاست خارجی، مذاکرات یا توافقات بین‌المللی نه جرم است و نه امری مذموم. در یک نظام مردم‌سالار، موافق و مخالف حق دارند دیدگاه‌های خود را آزادانه و در چارچوب قانون بیان کنند. اما از چه زمانی مخالفت سیاسی به مجوزی برای متهم کردن ارکان نظام به خیانت، تهدید مسئولان کشور، تحریک افکار عمومی و ایجاد التهاب در جامعه تبدیل شده است؟

آیا مجلس شورای اسلامی، وزارت امور خارجه و سایر نهادهای رسمی کشور خارج از ساختار نظام جمهوری اسلامی هستند که برخی افراد خود را مجاز می‌دانند علیه آنها فضاسازی خیابانی کنند؟ آیا کفن‌پوشی، فریادهای احساسی، تجمعات تنش‌آفرین و تولید هیجان سیاسی جایگزین استدلال، منطق و گفت‌وگوی کارشناسی شده است؟

مدعیان انقلابی‌گری باید به این پرسش پاسخ دهند که در کدام بخش از قانون اساسی، سیره امام خمینی(ره) یا رهنمودهای رهبر معظم انقلاب، آشوب‌آفرینی سیاسی، تهییج افکار عمومی و تخریب مسئولان کشور توصیه شده است؟ اگر ملاک، تبعیت از ولایت فقیه و حفظ منافع ملی است، چرا هر تصمیمی که مطابق سلیقه سیاسی آنان نباشد با شدیدترین حملات، اتهام‌زنی‌ها و جنجال‌آفرینی‌ها مواجه می‌شود؟

تاریخ معاصر جمهوری اسلامی نیز درس‌های روشنی در اختیار ما قرار داده است. رهبر انقلاب در مقاطع مختلف نسبت به رفتارهای افراطی، شعارهای توهین‌آمیز و اقدامات تفرقه‌افکنانه هشدار داده‌اند. ماجرای اهانت به حجت‌الاسلام سیدحسن خمینی در حرم امام راحل(ره) نمونه‌ای آشکار بود که با واکنش صریح معظم‌له مواجه شد و نشان داد رفتارهای هیجانی و هتاکانه هیچ نسبتی با گفتمان انقلاب اسلامی ندارد.

در موضوع برجام نیز بارها تأکید شد که نقد باید مبتنی بر استدلال، منطق و چارچوب‌های قانونی باشد؛ نه تحصن‌های التهاب‌آفرین، نه فشار خیابانی و نه تلاش برای دوقطبی‌سازی جامعه.

امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به عقلانیت سیاسی، انسجام ملی و همدلی اجتماعی نیاز دارد. کشور درگیر پیچیده‌ترین چالش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی است و هر اقدامی که به اختلافات داخلی دامن بزند، مستقیماً در جهت منافع دشمنان ملت ایران عمل خواهد کرد.

کسانی که امروز مردم را به تجمعات تنش‌آفرین، تقابل با نهادهای رسمی و ایجاد فضای التهاب‌آلود دعوت می‌کنند باید بدانند مسئولیت حقوقی، سیاسی و تاریخی پیامدهای چنین رفتارهایی بر عهده آنان خواهد بود. هیچ جریان سیاسی حق ندارد منافع جناحی و سلایق شخصی خود را بر امنیت ملی، آرامش عمومی و مصالح کلان کشور ترجیح دهد.

انتقاد حق همه است؛ مطالبه‌گری وظیفه همه است؛ اما عبور از قانون، تهدید نهادهای رسمی، تحریک احساسات عمومی و دامن زدن به شکاف‌های اجتماعی نه نشانه انقلابی‌گری است و نه دفاع از آرمان‌های نظام. این مسیر، هر نامی که بر آن گذاشته شود، در نهایت به تضعیف اقتدار ملی و خوشحالی دشمنان ایران ختم خواهد شد.

دفاع از انقلاب با عقلانیت، قانون‌مداری، اخلاق سیاسی و حفظ وحدت ملی معنا پیدا می‌کند؛ نه با هیاهو، افراط‌گرایی، فشار خیابانی و بازی در زمینی که طراحی آن سال‌هاست در اتاق‌های فکر دشمنان این کشور انجام شده است.