ناپلئون بناپارت:من از صدای خش خش قلم روزنامه نگاران' بیشتر از مهیب هولناک توپخانه می ترسم.

ملغمه ای که عصر روز دوشنبه، توسط شهرداری تبریز و به نام تجلیل از خبرنگاران در تالار اجتماعات پردیس فرهنگ، هنر و رسانه شهرداری تبریز شکل گرفت، نه آئین تجلیل، که دورهمی جمعی غریبه و بیگانه با حوزه خبر و خبرنگاری بود، دورهمی که تعداد میهمانان غیرخبرنگار و کارمند مآب و خانواده های میهمانانی ناخوانده، بر خبرنگاران حاضر در آن چربش داشت.

مردم آذربایجان در طول تاریخ' دفاع از حقوق همه ملت ایران را دنبال کرده اند.

وزارتخانه صمت'راه و شهرسازی‌ 'تعاون' کار و رفاه اجتماعی از شایستگان آذربایجانی باشد.

کتمان حقایق و مطالبات عمومی در عصر دیجیتال و رسانه های آنلاین و هوشمند امکان پذیر نیست.

سکوت معنادار رئیس تبریزی کمیسیون آموزش عالی مجلس،و حمایت متفکر آزاد از طرح تفکیک اراضی دانشگاه تبریز برای مردم نگران کننده است.

اینکه مرگ آدم‌ها هم بتواند خیری برای کسی داشته باشد، شاید بهترین شکل از عاقبت‌به‌خیری باشد؛ مرگی که بتواند جان و زندگی دوباره‌ای به کسی بدهد و همین یک جمله است که اهدای عضو را به عملی تقدیرآمیز تبدیل کرده؛ این‌که آدم‌ها انتخاب کنند که بعد از فوت‌شان همه‌چیز تمام شود یا این‌که بعضی از اعضای بدن‌شان بتواند جانی را به کسی و امیدی را به خانواده‌ای برگرداند.